Voor hetzelfde geld…
Tarik maakte de overstap van commerciële verhuur naar de corporatiesector en ontdekte een compleet andere kant van vastgoed. In zijn werk draait het niet alleen om onderhoud en renovatie, maar vooral om mensen, situaties en het zoeken naar oplossingen die verder gaan dan de techniek.
‘Ik werkte in de commerciële verhuur, waar alles draaide om rendement. Onderhoud werd zo minimaal mogelijk gehouden en de huurder stond niet centraal. In het begin ging ik daar gewoon in mee, maar na een tijdje begon het te wringen. Ik wilde iets doen dat meer betekenis had. Via via kwam ik bij een woningcorporatie terecht en dat voelde eigenlijk meteen als thuiskomen.’
‘Bij een van mijn eerste klachtinspecties. Ik ging mee met een collega en zag hoeveel er werd gedaan voor een huurder. Veel meer dan ik gewend was. Dat raakte me. Het zette mijn hele manier van kijken op z’n kop. Sindsdien doe ik mijn werk vanuit een heel ander perspectief.’
‘Ik houd me bezig met dagelijks onderhoud en mutaties. Denk aan reparatieverzoeken, het klaarmaken van woningen voor nieuwe huurders en verduurzaming, zoals isolatie en zonnepanelen. Het is technisch werk, maar altijd met een mens erachter. Elke melding vertelt eigenlijk een verhaal.’
‘Dat ik bezig ben met bouwkundige zaken, maar dat het veel breder is dan dat. Je schakelt continu tussen huurders, aannemers en de organisatie. Je moet problemen oplossen, maar ook verwachtingen managen en uitleg geven.’
‘Die zijn meer dan goed. Er is veel aandacht voor de mens, voor vitaliteit en voor balans. Ik heb jonge kinderen, dus flexibiliteit is voor mij heel belangrijk. Thuiswerken, zelf je uren indelen: dat maakt echt verschil. Die ruimte had ik in de commerciële wereld niet.’
‘Onderhoud en verduurzaming. Je bent continu bezig met de vraag: hoe maak je een woning beter, comfortabeler en toekomstbestendig? Dat zit in alles wat ik doe. Techniek en duurzaamheid gaan hand in hand.’
‘De inzet en betrokkenheid van collega’s, vooral in complexe situaties. Denk aan woningen waar sprake is van vervuiling, isolement of ingewikkelde technische problemen. Daar wordt echt alles aan gedaan om het goed op te lossen. Dat zie je van buitenaf niet.’
‘Om zonder vooroordelen te kijken. In de commerciële wereld was mijn eerste reactie vaak: eigen schuld. Hier leer je dat ieder verhaal anders is. “Elk huisje heeft z’n kruisje”, zeggen we weleens. Dat neem ik altijd mee als ik ergens binnenstap.’
“Elk huisje heeft z’n kruisje”, zeggen we weleens. Dat neem ik altijd mee als ik ergens binnenstap.’
‘Dat kan lastig zijn. Sommige mensen verwachten dat wij alles doen, zelfs dingen die ze prima zelf kunnen. Dan moet je het gesprek aangaan en uitleggen waar de verantwoordelijkheid ligt. Tegelijkertijd moet je ook begrijpen dat niet iedereen in staat is om dingen zelf op te lossen. Dat maakt het werk soms complex, maar ook leuk.’
‘Een inspectie bij een ouder echtpaar van in de tachtig. Ze waren lichamelijk kwetsbaar en leefden vrij geïsoleerd, maar de liefde die ze voor elkaar hadden was bijzonder om te zien. Dat soort momenten blijven hangen. Dan besef je dat je werk over veel meer gaat dan alleen een woning.’
‘Het schakelen. Je moet snel van het ene naar het andere. En de discussies over verwachtingen kunnen pittig zijn. Maar ik doe dit werk omdat ik een passie heb voor techniek én voor mensen. Die combinatie maakt het voor mij interessant.’
‘Het samenspel met mensen. Door oprechte interesse te tonen in huurders, collega’s en aannemers krijg je dingen voor elkaar. Je hoeft niet altijd hard te zijn om resultaat te boeken. Ik ben trots op de balans die ik heb gevonden tussen werk en privé. En op hoe ik mijn werk nu doe: met meer begrip, meer rust en een bredere blik dan vroeger.’
‘Ik bouw niet alleen aan huizen, maar aan vertrouwen, begrip en een beter thuis.’
