sta je midden in het
leven van bewoners

Hoe ben je ooit in de corporatiesector terechtgekomen?

‘Dat was eigenlijk toeval. Ik studeerde sociaal-juridische dienstverlening en moest een stageplek zoeken. Ik wist totaal niet wat ik wilde, dus koos eerlijk gezegd op basis van de stagevergoeding. Zo kwam ik bij een woningcorporatie terecht. Maar daar ontdekte ik hoe veelzijdig en interessant het werk is. Ik ben na mijn stage blijven hangen en nooit meer uit de corporatiewereld weggegaan.’

Wanneer voelde je voor het eerst: dit werk raakt iets in mij?

‘Dat was toen ik een ouder echtpaar kon helpen dat slachtoffer was van mishandeling door hun eigen kinderen. We hebben hen aan een nieuwe woning geholpen. De opluchting en dankbaarheid die ik toen zag… Dat vergeet je niet. Dan besef je echt wat je werk kan betekenen.’

Wat houdt jouw werk als woonconsulent in?

‘Bij sloop- en nieuwbouwprojecten begeleid ik bewoners in een heel proces: van het eerste gesprek en het sociaal plan tot het uitverhuizen en uiteindelijk de oplevering van nieuwe woningen. Dat traject kan jaren duren. Je hebt te maken met emoties, onzekerheid en verwachtingen. Juist dat schakelen tussen mensen, processen en belangen maakt het werk voor mij interessant.’

Wat vertel jij op een verjaardag als iemand vraagt wat je doet?

‘Dat geen dag hetzelfde is. Mijn werk is verrassend en afwisselend. De ene dag ben ik bezig met een sloopproject, de andere dag met bewonersgesprekken of vraagstukken rond leefbaarheid. Dat maakt het leuk.’

Hoe kijk jij naar de arbeidsvoorwaarden bij de woningcorporatie?

‘Ik heb nooit in een andere sector gewerkt, maar ik zie wel dat de arbeidsvoorwaarden in de loop der jaren steeds beter zijn geworden. Denk aan regelingen in de cao zoals een eindejaarsuitkering. Maar voor mij zit de echte waarde in iets anders: de betekenis van het werk en de betrokkenheid van collega’s.’

Met welke maatschappelijke uitdagingen voel jij je het meest verbonden?

‘Met woningnood en de vernieuwing van bestaande wijken. Ik werk veel aan sloop-nieuwbouwprojecten, en dat vind ik het mooiste wat er is. Je bouwt letterlijk aan de toekomst van een wijk. Daarnaast ben ik druk met huurders met verzameldwang en speelt vergrijzing een grote rol. Als wooncoach help ik mensen bij het maken van keuzes over hun woonsituatie.’

Wat zie jij dagelijks gebeuren dat mensen van buiten niet zien?

‘Hoe hard er gewerkt wordt om het voor huurders goed te doen. Mensen denken soms dat we een trage of logge organisatie zijn, maar dat klopt echt niet. Het werk is dynamisch en er gebeurt ontzettend veel achter de schermen.’

Wat had je nooit van jezelf verwacht, maar blijk je hier juist goed te kunnen?

‘Geduld hebben. Dat is van nature niet mijn sterkste kant. Maar in dit werk móet je geduldig zijn. Projecten duren lang en bewoners hebben tijd nodig om mee te bewegen. Dat heb ik hier echt geleerd.’

Is er een werkmoment dat je altijd bijblijft?

‘Een ontruiming vlak voor mijn vakantie. Het werd een heel heftige situatie, waarbij een jonge vrouw in slechte toestand werd aangetroffen. Dat moment vergeet ik nooit meer. Het laat zien hoe ingrijpend wonen kan zijn en hoe dicht je soms bij iemands leven komt.’

Wat maakt jouw werk soms zwaar?

‘Je moet regelmatig veel incasseren. Boze reacties, verdrietige situaties, maar dat hoort erbij. Mensen realiseren zich vaak niet wat er allemaal achter zit. Maar zolang de mooie momenten zwaarder wegen dan de moeilijke, blijf ik dit werk met overtuiging doen.’

Wat leer je hier wat je nergens anders had geleerd?

‘Ik heb nooit ergens anders gewerkt, dus dat is lastig vergelijken. Maar ik merk wel dat mijn ontwikkeling hier enorm wordt gestimuleerd. Ik word uitgedaagd om breder en verder vooruit te kijken dan alleen een actuele situatie. Dat maakt me als professional én als mens sterker.’

Waar ben je trots op, zonder dat je het van de daken schreeuwt?

‘Dat vind ik een lastige vraag. Ik ben niet iemand die snel zegt dat ze ergens trots op is. Ik kijk liever vooruit: wat kan er nog beter?’