Voor hetzelfde geld…
Na een lange carrière in de reisbranche maakte Debbie een onverwachte overstap naar de corporatiesector. Wat begon als een praktische keuze, groeide uit tot werk dat perfect bij haar past. In haar rol komt ze letterlijk achter de voordeur bij bewoners en ontdekt ze dagelijks hoeveel verschil een woningcorporatie kan maken in het leven van mensen.
‘Eigenlijk per toeval. Ik heb jarenlang in de reisbranche gewerkt en daar ontzettend veel plezier gehad. Reizen is nog steeds een grote passie van mij. Maar toen ik een gezin kreeg, begonnen de onregelmatige werktijden steeds meer te wringen. Avonden, weekenden, studiereizen; het hoorde er allemaal bij. Toen kwam corona en viel de reisbranche grotendeels stil. Dat was voor mij het moment om na te denken over een nieuwe stap. Mijn man werkt in het welzijnswerk en zei al vaker dat ik iets met mensen moest gaan doen. Via het UWV kwam ik in aanraking met de corporatiesector. Achteraf gezien is dat misschien wel de beste carrièrestap die ik ooit heb gezet.’
‘Toen ik ontdekte hoeveel impact wonen heeft op iemands leven. Veel mensen denken dat een woningcorporatie vooral huizen verhuurt, maar achter iedere voordeur zit een verhaal. Soms gaat het over schulden, eenzaamheid of gezondheidsproblemen. Soms juist over nieuwe kansen. Toen ik dat begon te zien, wist ik: dit werk gaat over veel meer dan woningen.’
‘Ik begeleid bewoners tijdens renovatie- en leefbaarheidsprojecten. Dat betekent dat ik veel contact heb met bewoners, aannemers, collega’s en maatschappelijke partners. Ik zorg ervoor dat bewoners weten wat er gaat gebeuren, dat zorgen bespreekbaar worden en dat signalen niet tussen wal en schip vallen. Je bent voortdurend aan het verbinden, organiseren en vooruitdenken.’
‘Dat geen dag hetzelfde is. De ene dag zit ik in een overleg over een renovatieproject, de andere dag zit ik bij bewoners aan de keukentafel. Soms ben ik bezig met planning en organisatie, soms met een persoonlijk gesprek. Juist die combinatie maakt het werk zo leuk.’
‘Die zijn goed geregeld, maar eerlijk gezegd is dat niet waarom ik iedere dag met plezier naar mijn werk ga. Voor mij zit de echte waarde in de betekenis van het werk. Je draagt bij aan buurten, woningen en vooral aan mensen. Dat gevoel krijg je niet overal.’
Debbie Heldens
Ik help zorgen van bewoners bespreekbaar te maken. En zorg dat hun signalen niet tussen wal en schip vallen.
‘In de reisbranche hielp ik mensen om de wereld te ontdekken. Nu help ik mensen om prettig te wonen in hun eigen omgeving. Dat klinkt misschien heel anders, maar uiteindelijk draait het allebei om mensen. Alleen voel ik nu veel sterker dat mijn werk invloed heeft op het dagelijks leven van bewoners.’
‘Met leefbaarheid en bestaanszekerheid. Tijdens projecten kom ik letterlijk achter voordeuren en zie je hoe mensen leven. Dan merk je dat wonen vaak verbonden is met allerlei andere onderwerpen: gezondheid, financiën, sociale contacten en veiligheid. Daardoor kijk ik altijd verder dan alleen het project waar ik aan werk.’
‘Hoeveel vertrouwen bewoners je geven. Mensen laten je toe in hun huis en vertellen soms dingen die ze niet eens met familie delen. Daarnaast zien buitenstaanders vaak niet hoeveel problematiek er achter sommige voordeuren schuilgaat. En hoeveel collega’s zich inzetten om bewoners verder te helpen.’
‘Dat ik eerlijk ben. Ik draai niet om dingen heen en vertel mensen waar ze aan toe zijn. Tegelijkertijd probeer ik altijd naast bewoners te staan, niet tegenover hen. Ik ben zelf opgegroeid in een volkswijk en herken veel situaties. Misschien helpt dat wel. Ik spreek de taal van bewoners en probeer samen met hen naar oplossingen te zoeken.’
‘Ja, een bewoner die jarenlang overal tegenaan schopte. Niemand kwam echt bij hem binnen. Zijn woning was ernstig vervuild en hulpverlening liep steeds vast. Samen met een collega ben ik toch het gesprek aangegaan. Achter zijn gedrag bleek veel verdriet en wantrouwen te zitten. Stap voor stap kregen we contact. Er kwam begeleiding, de woning werd aangepakt en langzaam veranderde zijn situatie. Tegenwoordig drink ik gewoon een kop koffie met hem als ik langskom. Dat soort momenten laten zien wat er mogelijk is als je blijft investeren in contact.’
‘Als iemand weer een stap vooruit zet. Bijvoorbeeld bewoners met verzamelproblematiek die hun woning weer leefbaar krijgen. Of mensen die jarenlang geen hulp wilden accepteren en uiteindelijk toch ondersteuning krijgen. Dan zie je letterlijk dat iemands wereld weer groter wordt.’
‘Je krijgt veel verhalen mee. Verhalen over verdriet, armoede, eenzaamheid en frustratie. Dat neem je soms mee naar huis. Maar gelukkig staan daar ook veel mooie momenten tegenover. Juist omdat je mensen leert kennen, zie je ook hun veerkracht en ontwikkeling.’
‘Om verder te kijken dan wat je op het eerste gezicht ziet. Achter gedrag zit bijna altijd een verhaal. Dit werk heeft me geleerd om minder snel te oordelen. Ik probeer eerst te begrijpen wat er echt speelt. Mensen voelen zich vaak veilig bij mij en durven hun verhaal te vertellen. Maar vertrouwen krijg je niet zomaar. Dat moet je verdienen.’
